sprawnie i szybko gdyż

„sprawnie i szybko, gdyż zaraz po obiedzie, pod banalnym pozorem narady, czekało mnie spotkanie z pewną młodą osobą, która całym ciałem pragnęła wtajemniczenia w świat dojrzałości. Mieszkaliśmy wtedy jeszcze na Dolnym Mokotowie, przy Stępińskiej, w dwóch malutkich pokoikach, czekając na wykończenie naszego spółdzielczego mieszkania. W drodze Zosia zagadywała mnie kilkakrotnie, ale nie zwracałem na to uwagi, odpowiadałem mechanicznie, wpatrzony w jezdnię, i tak minęliśmy Belweder, zjechaliśmy w dół i dotarliśmy do rogu Chełmskiej. Chciałem skręcić w lewo, żeby dotrzeć do naszego domu, gdy nagle Zosia dotknęła mej ręki.
—Pojedźmy prosto, proszę cię — powiedziała cicho.
Spojrzałem na nią ze zdumieniem; droga prowadziła do Wilanowa i używali jej początkujący kierowcy dla niedzielnych spacerów.
— Co się stało — zapytałem nie rozumiejąc jeszcze.
— Proszę cię, Krzysztof — uśmiechnęła się nieśmiało. — Kawałeczek...
W miarę możliwości ukryłem zniecierpliwienie, przeskoczyłem skrzyżowanie przed czerwonym nosem autobusu i dodałem gazu. Wkrótce wjechaliśmy w szpaler królewskich topoli.
— Wolniej, Krzysiu — powiedziała Zosia. W jej głosie zabrzmiał nagle jakiś różowy ton. — Popatrz, już są Uście na drzewach!“(15)