Potrząsnął głową- Nie - odpowiedział-

„Potrząsnął głową
— Nie — odpowiedział.
— Tak bym chciała, Wiłlu, żebyśmy mogli się tu przenieść...
— To nie jest miejsce dla ciebie ani dla tamtych.
— Przecież wy tu mieszkacie z Rozamunda.
— To co innego. Ty siedź w Georgii. Znowu potrząsnął głową.
— Chciałabym tu przyjechać — rzekła Gryzelda.
— Nie — odparł.
Rozamunda przyniosła mu trzewiki i skarpetki. Uklękła i wsunęła mu je na nogi. Wcisnął trzewiki, a ona je zasznurowała. Potem wyprostowała się i stanęła za jego krzesłem.
— Już prawie siódma — powiedziała.
Podniósł wzrok na zegar. Wskazówka minutowa znajdowała się między dziesiątą a jedenastą.
Ludzie coraz szybciej mijali żółty fabryczny dom; wszyscy spieszyli w jednym kierunku. Były wśród nich kobiety i dzieci. Ci z organizacji miejscowej biorą forsę za to, że siedzą na tyłku i potrząsają głową, jak tylko ktoś bąknie o włączeniu prądu. Łobuzy! Związek przysyła pieniądze na opłacenie tych drani z kierownictwa organizacji, a nam oczy się zapadają od żarcia owsianki i kawy. Ludzie szybciej szli ulicą, z wzrokiem utkwionym w poczerwieniałe od słońca okna fabryki. Nikt nie patrzał na ziemię, po której stąpał. Nie odrywali oczu od gorejących słońcem okien w obrosłym bluszczem murze. Przodem biegły dzieci i spoglądały w te okna.“(14)