Nagle wśród tłumu

„Nagle wśród tłumu zauważyłem postać w brązowym habicie, jakie noszą mnisi w sokole Sant Angelo, a po chwili przekonałem się, że to był mój klasowy wychowawca, brat Antonim. Wyraźnie szukał naszego domu. Rozległ się dzwonek, pokojówka otworzyła wejściowe drzwi i usłyszałem, jak ksiądz zapytał o moją matkę. Pokojówka poszła do pokoju mamy i zaraz potem usłyszałem, że matka wyszła do przedsionka.
— O, brat Antonini! Jakże się cieszę, że księdza widzę — powiedziała na przywitanie.
— Czy Petro jest chory — zapytał.
— Dlaczego ksiądz o to pyta
— Nie był w szkole od sześciu tygodni.
— Tak — powiedziała matka, ale można się było zorientować, że to kłamstwo niełatwo jej przyszło. Byłem wstrząśnięty, kiedy posłyszałem, że matka skłamała, zdałem sobie bowiem sprawę, że nie troszczy się o mnie i że jej nie obchodzi, czy zdobędę wykształcenie ani co będę robił. Zależało jej tylkc na tym, żebym przewiózł stary obraz Tibiego przez granicę, bo wtedy Tibi zarobi trochę pieniędzy. — Tak — odparła — Petro był bardzo chory.
— Czy mogę 31 zobaczyć
— Niestety. Wysłałam go z powrotem do Stanów!
Opuściłem balkon, przeszedłem przez salon do holu, z holu do mojego pokoju i tam zaczekałem na mamę.
— Zejdź lepiej na dół i tam czekaj na Tibiego — powiedziała. — Pocałuj mnie na do widzenia i idź już. Prędko, prędko. Nie cierpię scen.“(16)